Utflukt til Nasjonaltheateret

I går drog heile skulen til Oslo for å sjå teateroppsettinga ”Fanny og Alexander” på Nasjonaltheateret. Eg syns det var eit veldig bra stykke, og det har frå før fått veldig bra kritikk frå aviser og andre medier. Det var eit stykke med humor, samtidig som det viste sider ved den gangs (Her: 1908) familiedrama.

Eg kan vell ikkje sei at mi fantastiske kjendisliste vart noko mindre av dette stykket. Kåre Conradi, Kari Simonsen, Kim Haugen, Kjersti Holmen, Mari Maurstad, Nils Ole Oftebro, Per Egil Aske var nokon av dei som var med i stykket.

”Elle melle deg fortellje…”

Ja, kva vert det til at eg søkjer neste år? 1. februar var startskotet for søking til den høgare utdanninga. Høgskule, universitet, privatskular og andre ting som byrja då.

Eg har som mange andre, ikkje heilt funne ut kva me vil framtida skla bringe oss. Eg har byrja å halle mot å søkje meg inn på Teiknspråk og tolking, slik eg hadde små planar om før eg byrja her på skule. Men spørsmålet vert då, kvar vil eg gå dette? Det er ikkje mange plassane i landet dei har denne utdanninga. Oslo, Trondheim og Bergen for å vere nøyaktig. For min del er Oslo ute av bilete, eg ser ikkje meg sjølv (jenta frå landet) i ein stor hovedstad. Eg har i bunn å grunn ikkje noko vidare lyst til å studere der uansett. Då gjennstår det kun Bergen og Trondheim. Kun og kun fru. Blomm, det er faktisk over halvparten, 2/3 eller 66.6% av skulane som står igjen.

Elle melle deg fortellje, skipet går?

Will you accept this rose, lzm??

I tider og utider går det eit program om kjærleik på denne televisjons-boksa. Jakten på kjærligheten, Ungkaren, ungkarskvinnen, date my mom og kven veit kva anna, dei aller fleste er ikkje fornøgd med den kjærleiken som dei finn der i ettertid uansett. Kvar vert det av dansar, butikkmøter og ungdommskule kjærleiken?  Eg spør meg det same spørsmålet nesten kvar ein dag. Kvar er min kjærast?

Eg kom tilbake her på skulen i godt håp (eigentleg ikkje), her var det pluttseleg ikkje mindre en tre personar som har forlova seg! For fleire står brullaupet allereie denne sumaren, andre forlovar seg bere for å gjer det (eller gjer oss evig single ein grunn til å synke litt lenger ned). I tillegg til dette er det rundt tre-fire kjærestar som er på besøk her i skrivande augenblink. Er det rart at eg er langt nede i kjærleikstankar? Dette hjelp ikkje akkurat i den positive rettninga på mitt allereie ikkje-eksisterande kjærastliv.

Eg belagar meg no dag for dag mens det går sakte, men veldig sikkert opp for meg at eg kjem til å leve livet som evig boltra til data skjermen. Møteplassen, singellivet, nettdating, match og nettby (Tydelegvis) er mine nye fritidsaktivitetar.

Eg ser snart inga anna råd enn å flytte i eit hus, med alle mine 200 kattar. Der står eg på trappa, evig peparmø!

Små unødvendigheiter som øydelegger

Det har seg slik at eg har lymfeknutar, utruleg men sant. Til mi overrasking har desse byrja å fungere i desse dagar. Enda ein gong utruleg, men sant. Sist veke hadde eg ein gigantisk ein på halsen, under haka. Eg kunne ikkje forstå kva dette var! I dag fann eg ein ny, denne plassert ved øyret. Ikkje veldig behageleg å kræsje fingeren sin inni!! Eg vert rett fortvila når eg har låke, harde ting i huda som ikkje vil gå vekk, og som eg abselutt ikkje vil skal vere der.

For eit par dagar sidan merka eg at auge mitt ikkje var heilt som det skulle. Eg hadde noko av det same med jule tider. Dagen etter vakna eg med eit auge som ikkje ville opne seg, gjennklistra av gøgge stod eg framfor spegelen og lo av meg sjølv. I dag vakna eg og kjende inga gøgge, derimot var det same auge ein heil del mindre enn det ”normale”. Veldig kjekkt å sjå ut som om du har fått deg ein på tryne, i tilleg til dette var auge heller låkt resten av dagen. Eg sit her i frykt over at det same skal skje i morgon, når eg no kjenner at det byrjar å verte litt irritert igjen.

Det einaste som manglar no er at eg får omgangssjuka som vissnokk går her på bygget.

Kosehelg i Hurdal <3

Etter at nattcupen var unda, og seine kvelden hadde komt og tidleg morgon snart skulle stå opp, sat det fire kjekke jenter på bussen med Hurdal Verk Fhs. Nokon kjekke folk som me haika med til Hurdal, der tilbrakte me helga. Nei, ikkje på Hurdal verk Fhs, men hjå Silje T.K. og Silje R. Dei dreg snart til det varme Mellom-Amerika d.v.s. Guatemala. Eg og Beate sår vårt snev i det fjerne ei helg utan skulemas og støvelefantar som jagar oss gjennom gangen.

Me campa hjå Silje T.K og drog ikkje tilbake til skulen før mandagskvelden. Verkeleg ei kjempe helg! soving, råning, skitur og elgsafari sto på timeplanen, tross fleire advaringar mot elgen såg me ikkje ein einaste. Dette trur eg det var Beate som tok tyngst.

Søndag drog eg, Beate og Silje på skitur, med godt mot. Eg hadde forlange ski som i tilleg var ganske bakglatte i byrjinga, noko som Beate med sikkerheit fekk oppleve. Etter ein del knall og fall var me framme ved raste-hytta, og etter litt til var det på tide med ny rasting. Dette gikk vel ikkje heilt som planlagt? Å gå på ski gjennom skogen kan vere mykje vanskligare enn det ser ut til! Etter litt knall og fall til var me heime hos Silje igjen, då hadde me gått ein tur på tre og ein halv time. Tida flyg når ein har det kjekkt! Eg trur alle var fornøgde med denne turen, og eg fekk øve på min ikkje fullt så fabelaktige skøyteteknikk. Skøyte på ski er mykje kjekkare enn forventa!

Om ein latter forlengar livet, er mitt liv mykje lenger etter denne helga

Glimt

Eg har no komt igjen frå jule- og nyttårs-feirien min, tre veker. Forfferdeleg lenge om du spør meg. Hefftig! Eg tenkjer kanskje du har lyst til å sjå nokon glimt frå min heimstad og litt slike ting.

Attende til nye dagar

Tilbake til eit totalt ikkje-eksisterande internett, ny sladder, bråkette kveldar og ikkje minst gode vener. Finst det nokon tvil i verdas land kvar eg befinn meg??

Etter tre veker med fri og hefftig slasking, er det vansklegare enn det ein skulle tru det å kome tilbake her på skulen. Allereie har eg gløymd tre vaskar, noko som har ført til ei mindre stor krise på kleskap-, trening- og handduk-fronten.

No er eg over halveis i skuleåret, og det er litt trist å tenkje over eigentleg. Ingen likar å ta opp dette temaet her på skulen, av dei som eg har prata med. Kven vil skiljast frå si gigant familie på 100 etter eit år med samhald?? Sist i går lærte eg og Silje at her budde ein gut som vi ikkje viste budde her. Kanskje litt pinleg etter ei halvt år, men når ingen veit kven han er, eller kvar han bur er det ikkje så lett! Eg trur dette siste halvåret kan verte lærerikt for monge, allereie fyrste veka her har eg bl.a. lært at viss ein har på seg gensar så blir ein ikkje svett når ein trenar. Interesangt!!

Torsdag ver eg stad for å trene etter skuletid, der knakk treningskortet mitt! (Vel og merke, IKKJE MIN FEIL!) Rett av, i tillegg til Apotek-kø er dette det mest irriterande eg har komt over. Her brukar ein ikkje vanleg hangelås som ein lett kan klippeover med eit stykk forvokst negleklippar. Her har me strekkodar, sensorar og mykje anna digitalisering. Dette førte til at etter tre forskjellige damer hadde prøvd å låse opp med ein universalnøkkel, som førte til mission impossible over og over igjen. Og Beate hadde klemmra fingrane sine i døra, etter eit heroisk forsøk på å bryte opp døra. Kom det ein mann som endeleg kunne brukast til det han er skapt til å gjer, og etter 30 min spratt døra opp og eg kunne hente tinga mine. Dagen etter fekk eg heldigvis eit splitters nytt kort, dette kjem eg nok til å ta litt meir vare på!

Eg har fått min del

Eg skal no vere her ei natt til her på vene Lauvstad. Eg skulle vell i grunnen vert i mine djupaste draumar no på denne tida, men etter tre veker med fri er nok ikkje døgnet heilt der som det burde vere. Eg har no fått mi oppdatering på den nye innbrudd-slæsj-ransbølga so har so brutalt slått seg over den eingong so fredelege bygda. No må me byrje å låse bilane og ytterdørene om natta, haurt slik!!

Denne tida eg no har vore heime har eg fått min del av forfryst leppe, og julegåver eg godt kunne vert utan.

”Det hende i dei dagar…”

Det skjer og det skjer, kva skjer?? Snøv skjer, på julafta hadde me til og med snøv. Det kan du tenke deg er lenge sidan, leeenge. ikkje nok med det, men her er òg minusgrader, og det til dei grader. Minus på minus. 

 Det er no nokon dagar sidan jul, juletredet som eg so fint valde ut heilt sjølv, og pynta heilt sjølv er no i forfallingsmodus. Det var det i grunnen ganske tidleg, men når det fine tredet var av dryssetypen, kva kan ein gjer??

Eg fekk meg mykje fint til jul, sjølv om eg ikkje ønskte meg noko spessielt. Eg fekk det eg ønskte meg, og enda litt til. Eg takkar for alle dei fine gåvene eg fekk

No kjem snart eit heilt nytt år, og eg har møtt på eit lite dilemma over dei siste dagane. Kva skal eg kalle dette nye året?? Skal eg sei totusenogti eller tjueti, kanskje ikkje det største problemet som ein kan ha, men kva kjem du til å kalle det??

Uansett, frå spøk til revolver… (Som Svein-prest ville sagt) Eg har det ganske bra her heime i jula, for ein gong skuld er alle mine vener heime på same tid som meg. Vellstand!!

Dette var ei lita oppdatering, for dykk. Oooo.. hellige lesarskare!!

God Jul!

O’glede juleferie!

I morgon byrjar juleferien her på Haugetun, den skal vare svimmlande 3 veker. Noko som eg syns er nesten formykje av det gode. Eg skal jobbe litt og eller slappe av med familie og vener som eg ikkje har sett på mange måndar. Fakktisk noken ikkje sidan august, dette er i grunnen krise!!

I dag har me hatt storvasken her på Haugetun. I ferien skal skulen leigast ut til Natur og Ungdom, også roma våre. Eg har skrive ein liten lapp til min framande romkammerat, for advaring mot den humørsjuke vasken. Litt krise om han/ho vaknar mitt på natta av eit raserianfall frå vasken, og ikkje anar si arme råd. Noko eg sjølv har følt til tider.

I morgon dreg ei lita gruppe med elevar med taxi frå skulen her, tanken om at me får ein altfor liten bil byrjar å vekse ved fleire av oss. Det er ikkje akkurat lite bagasje som skal frakktast til Fredrikstad. For min del har eg rundt 22 kilo baggasje, noko som overskrid mi grense på 15 kilo, hefftig!!

No har me delt ut julekort til kvarandre, og sit no på kvart vårt nystrippa rom. Eg syns i grunnen det er litt trist å reise frå alle dei gode folka som er her. Det er nokon som eg er blitt glad i, og kan neste ikkje vente med å sjå dei igjen etter ferien. Ein får eit litt anna forhold til vener som ein har her, i forhold til dei som ein har heime.

For å gi ett siste innblikk i den fantastiske internetten som me har her på skulen, kan eg meddele at mes eg har skrive denne posten har den klikka heile 3 gongar. Det fører til at for å få internett igjen, må eg slå ta og på maskina for kvar gong. Det tek tid og dette er ikkje akkurat ei rask maskin…